Anita Taylor, İskoçya’daki Dundee Üniversitesi, Duncan of Jordanstone Sanat ve Tasarım Fakültesi Dekanı ve sanatçıdır. 1994 yılından bu yana her yıl düzenlenen Trinity Buoy Wharf Uluslararası Desen Ödülü’nün kurucu direktörüdür ve 2009 yılında Drawing Projects UK’yi kurmuştur. Desen; onun atölye çalışmalarının, öğretiminin, araştırmalarının, topluluk çalışmalarının ve yazar-küratör olarak deneyiminin merkezinde yer alır. Desen
aracılığıyla iletişim, araştırma ve ifade konusundaki savunuculuğu da tüm çalışmalarının temelini oluşturur. Çalışmaları Birleşik Krallık’ta ve uluslararası alanda sergilenmiştir. Son dönem kişisel sergileri arasında Wells Cathedral, The Customs House South Shields, DRAWN (Wunderkammer, Arts Council England), William Wright Artists Projects, Sydney yer almaktadır. Drawing (Cassel Illustrated) adlı kitabın ortak yazarıdır; ayrıca The Guardian, Crafts Arts International, RA Magazine için yazılar kaleme almış; Interalia, Studio International, Times Higher Education ve British Library Sound Archives’ta röportajları yayımlanmıştır. Yapıtları V&A ve Jerwood koleksiyonlarında bulunmaktadır. Anita Taylor için desen, yaratıcı gelişimin temel bir disiplinidir; hem dünyayı gözlemlemek ve incelemek için bir araç, hem de konuyu ve içeriği anlamak ve tanımlamak için bir çıkış noktasıdır. 1980’lerden bu yana çalışmaları, kadın özne (sanatçı ve model olarak) ile inceleme, bakış ve hissetme eylemleri arasındaki ilişkiyi, çoğunlukla desen pratiği aracılığıyla sorgulamaktadır.
Resimleri, yapı, içerik ve bağlamın daha geniş fikirlerini kucaklar; tarihsel örneklere, anlatılara ve olaylara referans verir. Mitlerden, hikâyelerden ve olaylardan beslenen; güçlü kadın kahramanlara sahip anlatıların yeniden yorumlanması ve sunumuyla, kadın özneyi kadın bakış açısından bilinçli bir şekilde yeniden sahiplenir. Birden çok küçük mürekkep desen serisi bu “kadın tarihler”ini açımlar ve derinleştirir. Tristan ve Yseut anlatısı, Marietta ve Unicorn hikâyesiyle birlikte ele alınır; Paris’teki Musée de Cluny (Musée National du Moyen Âge) koleksiyonunda yer alan Dame et Licorne duvar halılarının motiflerini ve imgelerini yorumlar. Yine The Barber Institute (Birmingham, UK)’ta Gossaert’e ait bir resimden ilhamla Herkül ve Deianira üzerine görsel ve anlatısal araştırmalar yapar. Bu desenler; alegori, tarih ve güncel olaylara dair okumalar üretir ve içerikleri insan deneyimlerini ve ilişkilerini zaman ve mekân ötesinde keşfetmeye yönelten bir sentez haline gelir.
Işık, sahne, perde ve tül gibi öğelerin teatral kullanımı; öznenin karakterizasyonunu destekler ve ilişkilerin ya da olaylar zincirinin içinde önemli anları açığa çıkarır ya da gizler. Bu sahnelerin açılımında her zaman tanıkların -dışarıda ya da içeride- varlığının bilinciyle, izleyicinin rolünün sorgulanması yapıtlarının bütününde hissedilir. Moonrakers (2024) serisi, küresel pandemi sırasında şekillenmiştir; başlangıçta gelişen etkileri “izlerken” duyulan güçsüzlük hissini yansıtır, zamanın askıya alındığı, görüşün tam olarak engellendiği bir hâli ifade eder. İnsan deneyimlerinin kırılganlığına seyirci kalma duygusunu yansıtan bu ay ışıklı sahne, varış ile ayrılış, gerçek ile kurmaca, hafıza ile unutma arasındaki bir yer değiştirme hissine gönderme yapar. Ayrıca, Vision Art Platform tarafından Londra’da düzenlenen When Is Now? adlı grup sergisine de katılmıştır.
